Bir sanatcı olarak \'\'Yılmaz Güney\'\' olarak bilinir.Ama asıl adı Yılmaz Putun\'dur. 1937 Yılında, Adana\'nın Yenice Koyünde doğdu.Topraksız bir köylu ailenin iki cocuğundan biridir. Dokuz yaşından sonra hayatını çalışarak kazandı.İlk işi dana gütmekti.Liseyi Adana\'da bitirdi.1955\'te süren tatbikat sonucu birbuçuk yıl ağır hapis ve 6 ay sürgün cezası aldı.Oğrenimi yarıda kalmıştı. İlk olarak 1961\'de cezaeviyle tanışmıştı.1962 Aralığında cezasının bitimiyle, muhafazakarlığı ile ünlü, Konya şehrine sürgüne gönderilmişti.1968\'de askere gitti.1970 Nisanında döndu.1972\'de, martın 16\'sında devrimcilere yardım ettiği gerekcesiyle tutuklandı.Mahkeme sonucu 10 yıl ağır ceza hapis ve sürgün cezasına çarptırıldı.1974 Eylülünde,bir cinayet olayına adı karıştı ve on dokuz yıl mahkum edildi.Cezaevindeyken \'\'GÜNEY\'\' adlı bir sanat-kultur dergisi çıkardı.Onüç sayı sonra sıkıyonetimin yeniden gelmesi üzerine dergisi kapatıldı ve hakkında yazdıklarından ötürü on ayrı dava acıldı.İstenen ceza toplamı yuzyil idi.1981 Ekiminde izinli cıktığı İsparta cezaevine bi daha dönmedi.Sonra da yurt dışına çıktı.1981 Ekimine kadar, yaklaşık oniki yılını çeşitli cezaevlerinde geçirdi.Bu oniki yıl içinde ikisi yarı-açık olmak üzere onbeş cezaevi tanıdı.İltica etiği Fransa\'nın Paris şehrinde 1984\'te vefat etti.

ARKADAŞ

Olmasın o ta içten

Gülen gözlerde yaş

Bir gün gelip ayrılsak da

Seninle arkadaş

Bir kıvılcım düşer önce

Büyür yavaş yavaş

Bir bakarsın volkan olmuş

Yanmışsın arkadaş

Dolduramaz boşluğunu

Ne ana ne kardaş

Bu en güzel bu en sıcak

Duygudur arkadaş

Ortak olmak her sevince

Her derde kedere

Ve yürümek ömür boyu

Beraberce el ele

Olmayacak o ta içten

Gülen gözlerde yaş

Bir gun gelir ayrılsak da

Seninle arkadaş

KENDİM İÇİN YAŞAMIYORUM

hayatı kendim için yaşamıyorum. ve korkmuyorum

hiç birşeyden. başıma gelecekleri de biliyorum.

herşeye rağmen düşmana inat yaşayacağız.

Yarın bizim çünkü...

BİR GÜN

Hangi zorluğu

yenmemiş insanoğlu.

Hele taşıyorsa içinde

bu insanca sevgiyi.

Güzel günler

zorlu duraklardan

geçer sevdiğim.

Damla damla

birikiyor insan.

Damla damla sevgili...

Bir gün

akıp gideceğiz hayata.

Duvarlar yıkılacak,

açılacak bütün kapılar

bilesin.

Benim yüreğim

sensin şimdi

seni vurur durur...

Ve yine damla damla

çoğalıyorsun içimde.

KÖPRÜ

Sevgili

yetmiyor \'sevgili\' sözü

tek başına. Karşılamıyor

içimi dolduran duyguyu.

Oysa ben \'sevgili\'

derken neler

düşünüyorum bilsen.

Sonsuz, bir güneş

bir yudum rakı

çiçeğe durmuş ince bir

bahar dalı

oğlumun sıcak yanağı

anamın acılı gözleri

babamın tütün kokan eli

evimizdeki kuş

yarının güzel günleri.

Anlatılması güç binlerce

duygu ve sen...

İşte sen

beni hayata bağlayan

en güzel köprüsün;

köprülerin en güzelisin.

Sevgilim... Güzelim...

İnsanı yaşatan

içimizdeki hayat böceğidir.

O ölürse

hayatımızın da tadı biter.

O sakın ölmesin

yaşat onu.

CANIM

Canım, sevdiğim, yüreğim

Bu duvarlar bizi ayırmaya yetmez bilesin

Bu kapılar, bu demir parmaklıklar hava inan

Bazen bir yumrukta yıkacak kadar güçlü

Bazen bir serçe kadar güçsüzsem bir nedeni vardır

hangi zorluğu yenmemiş insanoğlu

Hele taşıyorsa içinde bu insanca sevgiyi

Canim, Sevdigim, Yüregim...

Bu duvarlar yetmiyor bizi ayirmaya bilesin...

Bu parmakliklar, bu demir kapilar, bu hava, inan...

Bazen bir yumrukta yikacak kadar güçlü,

Bazen bir serçe kadar güçsüzsem, bir nedeni vardir...

Hangi zorlugu yenmemis insanoglu.

Hele tasiyorsa içinde bu insanca sevgiyi.

Güzel günler zorlu duraklardan geçer sevdigim.

Damla damla birikiyor insan. Damla damla sevgili...

Bir gün akip gidecegiz hayata...

Duvarlar yikilacak, açilacak bütün kapilar bilesin.

Benim yüregim sensin simdi, seni vurur durur...

Ve yine damla damla çogaliyorsun içimde.

Eskiden Bilmezdim Yalnizligi

Eskiden bilmezdim yalnizligi

Bir agaç nasil yalniz degilse ormaninda

Bir çiçek kendi dalinda

Eskiden bilmezdim yalnizligi

Yalnizligin içinde

Simdi yalniz, yalniz miyim

Kopuk muyum dalimdan

Uzaginda mi kaldim ormanin

Hayat Bize Mutlu Olma Sansi Vermedi

Hayat bize mutlu olma sansi

vermedi

Biz kendimizden baska

Herkesin üzüntüsünü

Üzüntümüz,

Acisini acimiz yaptik.

Çünkü Dünya\'nin öbür ucunda,

Hiç tanimadigimiz bir insanin

Gözyasi bile içimizi parçaladi...

Kedilere agladik

Kuslarin yasini tuttuk.

Yüregimizin yufkaligi

Kimi zaman hayat karsisinda

Bizi zayif yapti.

Aslinda ne güzel seydir

Insanin insana yanmasi

Sevgili...

Ne güzeldir bilmedigin birinin

derdine üzülmek ve çare aramak.

Ben bütün hayatimda hep

Üzüldüm, hep yandim..

Yasamak ne güzeldir be sevgili

Sevinerek, severek, sevilerek,

Düsünerek...

ve o vazgeçilmez sancilarini

Duyarak hayatin